Higaren eta Miyagiren ikaslea
O’Sensei Seikichi Toguchi Nahan jaio zen 1917ko maiatzaren 20an. Hamasei urterekin, arrantzale-eskolan ikasten ari zela, Seko Higa Senseiren dojoan sartu zen. Han, gainera, Chojun Miyagi Senseirekin entrenatzeko zortea izan zuen, maiz joaten baitzen eskolak zuzentzera. Higa Sensei Okinawatik kanpora joan zenean, Toguchi gaztea geratu zen dojoaren arduradun.
1938an Tokiora joan zen elektroteknia ikastera, eta gerrak Sumatrara eraman zuen teknikari gisa. Bi urte eman zituen preso uharte txiki batean, mila soldadu japoniar baino gehiagorekin; janaria urria zen eta asko gosez hil ziren. Saiko Shihan Tamanori kontatu zionez, bere entrenamenduari esker izan zuen indarra janari bila ibili eta bizirik irauteko.
Teoria, maisutik ikaslera
Okinawara itzulita, 1946an, bere bi maisuak bizirik aurkitu zituen, baina miserian. Higa Sensei bere etxean hartu zuen eta, beste ikasle batzuekin, etxe bat eraiki zion Miyagi Senseiri. Bere azken urteetan, Miyagi Senseik Kaisaiaren teoria transmititu zion. O’Sensei Toguchik honela idatzi zuen:
«Tras su sexagésimoquinto aniversario, sintiendo quizá la inminencia de la muerte, el maestro me hablaba durante horas cuando iba yo a visitarle. A veces incluso pasábamos días enteros discutiendo.» («Hirurogeita bosgarren urtebetetzearen ondoren, heriotza hurbil sumatzen zuelako agian, maisuak orduak ematen zituen nirekin hizketan bisitatzera joaten nintzaionean. Batzuetan egun osoak ere ematen genituen eztabaidan.») — O’Sensei Seikichi Toguchi, Okinawan Gojuryu
Maisua hil zenean, haren ametsa osatzeko ardura bere sorbalden gainean sentitu zuen. Negozioa utzi eta erabat irakaskuntzari eman zion bere burua.
Shorei-Kan, 1954
1954ko martxoan, Kozan, gaur egungo Okinawa Cityn, bere lehen dojoa ireki zuen eta Shorei-Kan deitu zion, adeitasunaren eskola. Tatamiak ez zituen hogeita hamar metro koadro betetzen, eta haren emazteak, Harukok, lan egiten zuen kontuak ateratzeko. Entrenatu ondoren, zeru izartsuaren azpian, maisuak Okinawako artearen etorkizunaz hitz egiten zuen bere ikasleekin.
Han, bere maisuek ere imajinatu ez zuten sistema bat sortu zuen:
- Bunkai kumite. Inguruko baseko soldadu estatubatuarrek galdetzen zioten zer esan nahi zuen kataren mugimendu bakoitzak. Erantzuteko, bi pertsonak egiten duten kata sortu zuen.
- Kiso kumite. Bunkaia zaila zenez hasiberrientzat, bikoteka egiteko oinarrizko lan-sorta bat sortu zuen, babesak eta distantzien lana urratsez urrats ikasteko.
- Fukyu kata. Hastapeneko katak, Miyagi Senseiren biei jarraipena ematen dietenak eta kata klasikoetarako prestatzen dutenak.
- Haurrentzako programa. Okinawako joko tradizionalak, kata errazak eta musikadun katak, Seihin Yamauchirekin batera konposatuak.
- Koloretako gerrikoen mailak. Ordura arte maisuek bakarrik eramaten zuten gerriko beltza.
Yamauchirekin Hakutsuru no Mai ere sortu zuen, kurrilo zuriaren dantza: Goju-ryuko kata klasikoetako teknikak dantza bihurtzen dituen kata bat, Kaisaiaren printzipioei jarraituz.
1957an, Kozako jaialdian, haren ikasleek, hiru urteko praktika baino gehiago ez zutela, Gekiha katak, kiso kumitea eta bunkai kumitea erakutsi zituzten. Biharamunean, Okinawako bi egunkari handiek azalean zeramaten haien erakustaldia.
Maisu lasaia, ez gizon ahula
Okinawan maisu handi gisa gogoratzen dute O’Sensei Toguchi. Kozako Yakuzak bere emaztearen negozioari dirua eskatu zionean, uko egin zion eta aurre egin zien; gertaera hura Zanpa Misaki no Ketto izenez ezagutzen da oraindik. Baina hobekien erretratatzen duena beste gau bat da, Kozan, Saiko Shihan Tamanok ahaztu ez zuena.
Maisua eta ikaslea dojora itzultzen ari zirela, soldadu mozkor eta armatu talde batek inguratu zituen. Tamano gaztea, gaur Saiko Shihan, guardian jarri zen. O’Sensei Toguchi lasai aurreratu zen, banan-banan agurtu zituen denak, eta tentsioa barre artean desegin zen. Egoera irakurtzen eta kontrola mantentzen jakin zuen. Lasaitasun horrek bizia salbatu zien. Biharamunean bere ikasleari azaldu zion lasaitasuna gordetzen ez dakiena zurrun dagoela eta ezin duela dakiena erabili.
Tokio eta mundua
1958an Tokiora bidaiatu zuen, eta harritu egin zen han artea lehiaketa-kirol gisa irakasten zelako. Benetako Goju-ryua Japoniara eramatea erabaki zuen. Aire zabalean irakatsi zuen, tenpluetako patioetan, neguan lur izoztuaren gainean oinutsik, ikasle bat edo birekin. 1969an, Tamano familiaren laguntzaz, dojo estali bat ireki zuen azkenean.
Haren maisu espirituala Sogen Sakiyama apaiz zena izan zen. Haren saiakerak, Japonian Karaté no kokoro izenburuarekin argitaratuak, gaur El Zen y el camino del guerrero izenarekin irakurtzen dira. 1998an hil zen.
«Un espíritu entrenado evitará los conflictos inútiles y peligrosos.» («Espiritu entrenatu batek alferrikako gatazka arriskutsuak saihestuko ditu.») — O’Sensei Seikichi Toguchi, El Zen y el camino del guerrero