Osasun ahuleko haur bat
Chojun Miyagi Nahan jaio zen 1888ko apirilaren 25ean. Hiru urterekin osaba batek adoptatu zuen oinordeko gisa. Familiak sendagai txinatarrak inportatzen zituen, errege-etxearen hornitzailea zen, eta itsasontziak, lurrak eta etxeak zituen. Okinawako dialektoan Machu deitzen zioten, «pinu-zuhaitza».
Haren alaba Yasukok kontatzen zuenez, txikitan ahula zen, eta haren aitonak pentsatu zuen Okinawako arteak indarra emango ziola. Kanryo Higaonna Senseirengana eraman zuen. Chojunek hamalau urte zituen; haren maisuak, berrogeita bederatzi.
Ikaslerik onena
Hain arreta handiz ikasi zuen, ezen hogeita bat urterekin, soldaduskara joan zenean, uharte osoan ezaguna baitzen Higaonna Senseiren ikaslerik onena bezala. Garai hartan, praktikatzaile ospetsuek ustekabeko erronkak jasotzen zituzten, kake dameshi deritzenak. Higaonna Senseik jaso zituen; geroago, O’Sensei Toguchik ere bai. Miyagi Senseiri inork ez zion inoiz erronkarik bota.
Familiaren aberastasunari esker ez zuen bizibideaz kezkatu beharrik izan, eta berak esaten zuen bere indarrak eta ondasunak beste zerbaiti eskaini izan balizkio, arrakasta izango zukeela. Arteari eskaini zizkion. Bere maisua etxean hartu zuen zahartu zenean, eta hil arte zaindu zuen, 1915ean. Gero Fukienera bidaiatu zuen Ryu maisuaren bila. Ez zuen inor aurkitu.
Izen bat arterako
Hogeiko hamarkadaren amaieran, Kiotoko budo-erakustaldi handi batean, haren ikasle Jin-an Shinsatori galdetu zioten nola deitzen zen bere estiloa. Okinawan estiloek ez zuten izenik; Shinsatok bat asmatu zuen bat-batean. Itzultzean bere maisuari kontatu zion, eta Miyagi Senseik ulertu zuen arteak izen bat behar zuela budo gisa aitortua izateko. Goju-ryu deitu zion: gogorra eta biguna. Txinako poema bateko bertso batetik hartu zuen: unibertsoaren legeak gogorra eta biguna arnasten ditu.
Okinawan bere eskolari izena eman zion lehen maisua izan zen. Beste batzuek haren eredua jarraitu zuten.
Teoria eta metodoa
Miyagi Senseik bere maisuak ekarritako kataren teoria jaso, sistematizatu eta izena eman zion: Kaisai no Genri, Kaisaiaren teoria. Horrekin Naha-tea hobetu eta Goju-ryu bihurtu zuen. Saiko Shihan Tamanok honela laburbiltzen du:
«El término Kaisai fue creado por el maestro Chojun Miyagi, el fundador del Goju-ryu karate. Kaisai significa el trabajo para encontrar técnicas secretas en los kata clásicos.» («Kaisai terminoa Chojun Miyagi maisuak sortu zuen, Goju-ryu karatearen sortzaileak. Kaisai da kata klasikoetan teknika sekretuak aurkitzeko lana.») — Saiko Shihan Toshio Tamano
Artea edonorengana iristea nahi zuen, baita gorputz-hezkuntza gisa ere. Polizia-akademian eta Nahako merkataritza- eta irakasle-eskoletan irakatsi zuen, Kiotoko unibertsitateetan haren irakaskuntza gainbegiratu zuen, eta hastapeneko lehen katak sortu zituen, Gekisai Dai Ichi eta Gekisai Dai Ni. Beroketa eta lasaitzeko ariketak ere antolatu zituen, Daruma Taisoa sortuko zen oinarria. 1934an Japoniako Hezkuntza Ministerioaren aitortza bat jaso zuen, eta, urte batzuk geroago, Dai Nippon Butokukairen Kyoshi titulua.
Eman nahi izan ez zituen mailak
Gerrak ia dena eraman zion: seme bat eta bi alaba galdu zituen, eta Nahako etxea hondatuta geratu zen. Haren ikasleek, itzultzean, dirua bildu eta etxe bat eta dojo bat eraiki zizkioten. 1952an harekin batera sortu zuten Gojuryu Shinkokai.
Estatutuak aurkeztu zizkiotenean, dan mailei buruzko artikulu bat ikusi zuen eta nork emango zituen galdetu zuen. «Zuk, noski», esan zioten. Haren erantzuna, O’Sensei Toguchik kontatzen zuenez:
«Yo no conferiré Dan a nadie. Sólo el Butokukai puede conferir grados.» («Nik ez diot inori Danik emango. Butokukaik bakarrik eman ditzake mailak.») — Chojun Miyagi Sensei
Ez zien inoiz mailarik eman bere ikasleei. Ez zuen harrokeria onartzen ere. Bilera hartan bertan, ikasleek Goju-ryua zabaltzeko erakustaldiak eta publizitatea proposatu zituztenean, isilik entzun zien eta poliki esan zuen: «esan duzuen guztia hutsalkeria da». Lehenik beren bizitzarako oinarri sendo bat eraiki zezatela; gainerakoa berez etorriko zen.
Azken proiektua
Bere azken urteetan, Miyagi Senseik orduak, batzuetan egun osoak, eman zituen bere teoria ikasle bati azaltzen: O’Sensei Seikichi Toguchiri. 1953ko urriaren 8an hil zen. O’Sensei Toguchik poema bat idatzi zuen orduan, eta haren azken bertsoak hau dio: «Maisu bat hiltzen da eta heriotza irakasten du».
Miyagi Senseik amaitu ez zuena, bere artea irakasteko sistema oso bat, haren ikasleek amaitu zuten. Hori da Shorei-Kanen historia.